wuthering heights 5de week
De beroemde roman WUTHERING HEIGHTS van Emily Brontë uit 1847 riep na publicatie aanvankelijk veel kritiek op bij de recensenten. De schrijfster had onvoldoende geprobeerd de lezer te behagen, zo werd gezegd.
Datzelfde geldt voor deze eigenzinnige verfilming door Andrea Arnold (RED ROAD, FISH TANK). Haar interpretatie van het noodlottige liefdesverhaal van Heathcliff en Cathy lijkt nauwelijks op de gebruikelijke Engelse kostuumdrama’s die vol zitten met smachtende blikken en ruisende rokken. In plaats daarvan veel stiltes, wind, regen en opnames van de dieren en landschappen op de ‘woeste hoogten’ in Yorkshire. De film riep in Engeland tegenstrijdige reacties op, maar werd in Venetië alom bejubeld als ‘extreem zintuiglijke adaptatie’. Als de geschiedenis zich herhaalt, zal ook Arnold dezelfde hoge waardering krijgen die Brontë’s boek uiteindelijk verwierf. (jc)
De buitenlandse filmpers over WUTHERING HEIGHTS:
Knack: ‘In tegenstelling tot eerdere versies is Arnolds WUTHERING HEIGHTS dan ook allesbehalve een sentimenteel gotisch sprookje maar eerder een strikt picturale en naturalistische kroniek over obsessieve en autodestructieve liefde. Ruw, aards, intens en in your face, oftewel pure, onversneden cinema uit de onderbuik en de drassige, Engelse weidegrond gegrepen. Straf spul.’
The Guardian: ‘Andrea Arnold’s adaptation of the Emily Brontë classic strips away all the period-drama cliches to create a passionate, elemental drama. The film gave me something I never expect to get from any classic literary adaptation: the shock of the new.’
The Hollywood Reporter: ‘Andrea Arnold’s WUTHERING HEIGHTS shows how 21st century cinema can - and should - go about boldly revitalizing even the most familiar literary properties.’
